Nimalkumar Blog

Monday, December 12, 2011


Recently happened to enter into the facebook world! There were no expectations around and I simply started observing the busy fb fellows..
I know, I'm very late to enter into fb but I realized it heavily when I noticed the profile of a new born baby! The best part is - the kid who is less than 100 days old, have had 100+ friends already!!

Anyways, I cannot compete with that well-experienced kid but tried to see if I can survive for a while :)

Interesting posts, comments, snaps, etc, etc. Great time killer! Sometimes I used to think, why shouldn't we consider merging the matrimonial sites with facebook?! It is mutually equal beneficial to bachelors and spinsters, isn't it?

However, fb is not only for unmarried species.. it is a world where everyone from all different age groups participate and contribute.. That is the reason which allowed me to compare facebook with T-Nagar Ranganathan Street..!

You might have visited T-Nagar Ranganathan Street before.. If not, don't worry.. it is very easy to imagine..
It is the most lively shopping place in Chennai where wind will be struggling to enter the street but  people do without problems..
Example to say - it is the place similar to ThanksgivingDay-Walmart.. Only difference is ThanksGivingDay-Walmart is annual event but TNRS is a day-to-day event in Chennai! :)

Now it is my duty to explain, how dare I can compare fb with TNRS -

There are many points to list down but to start with -
Wherever you enter, either fb or TNRS, you would just need to step-in and the crowd will take you away and will make sure to push you to either side of the extreme ends..

Lets take couple of real example scenarios -
If you are familiar with ladies sarees section in TNRS shops, you could have noticed one thing for sure -
Every girl customer in TNRS shops will be ambitiously looking at all the sarees showcased in the shop and will start torturing the sales person to get her the perfect design she wants. By the time the poor sales-guy finished showing almost every material available in the shelves, she will look at the next girl's saree and will start thinking -
"Ada! Awesome - I really LIKE that saree"..! "and I want to SHARE the same saree!"  :)

I think, boy or girl (no bias), almost everyone is doing the same thing in fb! - 'Like -n- Share'
Anyways - it's not too good to compare the fb with saree section but have to agree the way it is! :)

There is another ideal situation for guyz too! -  It is one of the embarrassing situation where one has to sit idle for hours and hours in the busy TNRS shops and sometimes it might get extended to almost the entire day without any shopping! A common belief is that a married man is more vulnerable to these situations :)
Only good way to spend this time useful is to watch the 'colors' - I mean, dress colors. Usually any weekend day is not a boring day in TNRS. So, have to be careful in choosing these visiting days.
FB differs a little - fb is colorful all through the year! And you can go-on and browse through the profile pics until the profile owner stops you with a friendship-permit issue!
I strongly agree, this is not a purely guys' business but girls too get majorly profited with this!
Btw, it was NEVER my business so I do not have any more statistics on this! [believe me] ;)

As we well aware, the profile pics play important role.!. Theoretically, every profile pic has to represent one's original character.. but most of the times, it is actually NOT!

will drive you through some quick sample profiles -

The hi-fi professional snap - Straight eyes at the camera begging for a decent pose - Professional attire mostly with tie!
But actually the real version will be recognized, only when we get into his/her wall or "photo's of" section; there could be some snaps, taken in wild forest camps and posing for underwater snaps with only underwears! (sorry uncensored :)

Apart from the contradictory version of profile pics - There are lot of profiles hold the 'dynamic nature' of photos -
Guys in the very age of their marriage, the initial photo would hold a outdoor snap with minimum 31 teeth visible in the face..
Suddenly in one good day - the photo will be changed to a snap where he/she is graphic-ed (new word?!) to be happy with their spouse!
Hmm.. but it will not last for ever.. within short period, the profile pic will get changed to a snap where he/she stands in somewhat confused state (at least lesser teeth this time :)
After somedays - he (not she) will change the photo to completely confused state - having finger in the forehead, looking somewhere in the corner and thinking about some good past-time!
Ok.. ok. hold on - this may happen to both boys and girls. But they will finally get a good common reason to hide their confused faces - by replacing their photos with their new born baby!
A great relief - they can manage it with their kids latest snaps for next coming near-future years :)  [disclaimer: all imaginary situation mentioned here ]

Another type could be -
A cute baby's photo/A cute doll's photo - Most girls do this but not-even-a-single-boy tries this!
Never understood the real intention behind this, but it always tells us that - either they do not want to publish their snaps or they do not have one to publish!
Either case, they are visiting t-nagar in encrypted masked mode! It is good for them but not for other no-purchase-but-waiting married visitors! :)

Another type could be - Holding other celebrity's photo - Usually and mostly this category photos are the snaps of cricket players or cini-artists! Those who hold this type of photos, they are very likely to have more photos uploaded to their albums and none of them will be theirs' !
Do you agree? If you have not noticed before, you will start noticing it :)

The remaining percentage of profiles comes under the final category! - 'No profile pic'
Most of the times, these type of profiles think that this is the safest and free from no-head-breaking-confusion in photo selection. But actually yes, it is true. We do not need to worry, how the profile pic will represent our character to the public.
BUT in real time scenario - none of our frnds will encourage one to hide in the TNRS corners and do the color watching activity alone.. In fact, frnds should force them to come forward and share the joy!
fyi- it had happened for me too.. After realizing this TNRS fact, I searched through all my old albums to choose one which looked decently casual..
So - Now I'm fully legal to watch the TNRS colors!! How about you? :)

Anyways, the current generation meet their friends everyday digitally.. and they get a chance to share their special moments at the same minute.. but everything virtually
In future, proverbs could have been rewritten as - 'Facebook Is The Index Of Mind'

by-the-way, let us know: Are you legal to visit FB / T-Nagar Ranganathan street?

Enjoy the life,

Wednesday, October 26, 2011

ரெட்டை சடை ஒற்றை ரோஜா..

ரொம்ப தெரிஞ்ச பையன் ஒருத்தன், ரொம்ப நாள் கழிச்சு சமீபமா பார்த்து பேசிட்டிருந்தேன்..
எல்லோரும் college -ல project பண்ணியிருப்போம்.. ஆனா இது interesting -ஆன school - project !! :)

கேள்வி: பச்சை-சிவப்பு combination ஒத்து போகுமா? 
இந்த கேள்விக்கு பதில்-தான் நீங்க வாசிக்க போறது! கொஞ்சம் 20 வருஷம் பின்னாடி போயிக்கோங்க.......!
====         =====        ======        ======        ======        ======

ஒண்ணு மட்டும் புரியல அன்னைக்கு..
leave -விட்டும் cricket விளையாடாம எதுக்கு நான் special class போகணும்?
அப்டியே எல்லோரையும் sir வரசொன்னாலும் ஏன் time சொல்லாம வர சொல்லணும்?
காலைல-ன்னு பொதுவா sir சொன்னாலும் நாங்க நாலு பேர் மட்டும் ஏன் சீக்கிரமா போயி சேரணும்?
இதெல்லாம் கூட OKAY.. ஆனா நாங்க எல்லோரும் வந்ததுக்கு அப்புறமா ஏன் late-ஆ அவ வரணும்?!

School Bus விட்டு இறங்கி ஒரு tea -ய போட்டுட்டு class போகலாம்னு 
ஓரமா உக்காந்து paper படிச்சிட்டிருந்தோம்..
அங்கதான் first scene -
அப்படியே cinema -ல வர்ற மாதிரிதான் - காத்தடிச்சு paper தானா பறந்துடுச்சி..
சரி எடுத்துட்டு வந்துடலாம்-னு போனா.. தூரத்துல பச்சை தாவணி..
அவ-தான் அவளே-தான்..!
உங்களுக்கு தெரியாது அவளை.. ஆனா எனக்கு 5 வருஷமா தெரியும்!

எப்போதையும் விட இன்னைக்கு கொஞ்சம் வித்தியாசம்.. ஏன்னா uniform இல்ல சனி-ஞாயிறு!
வேற color dress -ல ரொம்பவே வித்தியாசமா இருந்தா..!
பச்சையும் சிவப்பும் பத்தி கேள்வி கேட்டேனே.. உங்க கிட்ட?
அன்னைக்குதான் முதல்ல ஆராய்ச்சி ஆரம்பிச்சது!

அவளோட பச்சை dress -க்கு matching -ஆ அந்த ரெட்ட சட..
அதுக்கு matching -ஆ அழகா ஒரு சிவப்பு ரோஜா
இதுவரைக்கும் பாத்ததில்ல அந்த மாதிரி அவள

சரியா கடைய cross பண்றப்ப, என்ன ஆச்சுனு தெரியல - அவ என் பக்கமா திரும்பினா
'பகீர்'-னுச்சு உள்ளே.. 'நான் பாத்தத பாத்துட்டாளோ'-னு ஒரு பதட்டம்
கொஞ்சம் நிதானத்துக்கு வந்து மெதுவா திரும்ப பார்த்தா.., அவ என்னை பாக்கல..
பக்கத்தில இருந்த கோயில் சாமிக்கு கன்னத்தில போட திரும்பிருக்கா..!
இது தெரியாம கொஞ்சூண்டு பயத்த waste பண்ணிட்டேன்.. ம்ம்ம்

Paper படிக்கிற சாக்குல.., இந்த தெரு கடைசில இருந்து அந்த கடைசி வரைக்கும்..
பார்வையிலேயே அவள துரத்தி முடிச்சுட்டு திரும்பினா..
கைல tea glass -ஓட பசங்க அம்புட்டு பேரும் silent -ஆ அதே வேலைய பண்ணிடிருந்தானுங்க!
உள்ளுக்குள்ளேயே திட்டிகிட்டு, tea -க்கு காசு குடுத்தேன்..

அப்போதான் தோணிச்சு - இன்னைக்கு ஏதாவது அவகிட்ட பேச try பண்ணலாமா?!
இதுவரைக்கும் அந்த தைரியம் வந்ததில்ல.. ஆனா அப்போ தோணிச்சு..!
சிந்துபாத் கதைய கூட பாதியில விட்டுட்டு அவசரமா கிளம்பினேன்..
யோசிச்சுட்டே சீக்கிரமா நடந்தேன் school -அ பாத்து..

என்ன பேசலாம்? 
"bus -லயா வந்த?"-னு ஆரம்பிக்கலாமா?
"extra பேனா இருக்கா?"-னு கேட்டு பாக்கலாமா?
"monthly test -க்கு படிச்சிட்டியா?"-னு கேக்கலாமா?
இல்ல.. "dress நல்லா இருக்கு"-னு நேரா சொல்லிடலாமா?
safe idea - "class எப்போ ஆரம்பிக்கும்?"-னு கேட்டுடலாம்னு decide பண்ணினப்போ..
school  வந்துடிச்சி.. அதோ ஜன்னல்-ல அவ dress தெரியுது..!

class பக்கத்துல போனதுக்கப்புறம்தான் light -ஆ ஒரு பயம் மனசுக்குள்ள..
அது எப்டி காலுக்கும் கைக்கும் தெரிஞ்சதுனு தெரியல.. 'குப்'-னு வேர்த்துடிச்சி!
class -க்கு வெளிய நின்னு அந்த ஒரு-வரி-கேள்விய எப்டி அவகிட்ட கேக்கலாம்-னு ஒத்திகை பார்த்துட்டிருந்தேன்..
இப்படி அப்படி-னு ஒரு வழியா பதிமூனாவது தடவை - 
ஒரு மாதிரி சும்மா casual -ஆ கேட்கிற மாதிரி கேக்கலாம்-னு settle ஆச்சு..

முடிவு பண்ணிட்டு தைரியம் எல்லாத்தையும் தேத்திகிட்டு class உள்ளே போனா..
உள்ள இருந்து sir குரல் - "காலைல கிளம்பி class -க்கு வாங்கடா-ன்னா tea கடையில உக்காந்து அரட்ட அடிக்கறீங்க??"
மேல இருந்து கீழ வரைக்கும் ஒரு தடவை முறைச்சிட்டு உள்ள போக சொன்னாரு..
எல்லா plan -னும் சொதப்பிடிச்சேன்னு கவலையில போயி உக்காந்தேன்..

அப்புறம் என்ன? sir அவருக்கு சம்பளம் இன்னும் தரலையே-ன்ற கடுப்புல class எடுத்துட்டு இருந்தாரு!
நான் முடிஞ்ச அளவுக்கு தூக்கத்த தள்ளி போட try பண்ணிட்டிருந்தேன்..
முதல் கொட்டாவிய அளந்து அடக்கி விட்டுட்டு - திரும்பினப்பதான் கவனிச்சேன் - ஜன்னல் எனக்கு நேரா..
என்ன? "வேடிக்கை பாக்கலாம்"-னு சொல்றீங்களா?
இல்லீங்க.. அந்த ஜன்னல் பக்கத்துலதான் அவ உக்காந்திருந்தா!

Ok then , நம்ம வேலைய பாப்போம்-னு அந்த பக்கமா திரும்பினேன்..
அந்த பச்சை-சிவப்பு combination -அ இன்னும் நம்ப முடியாம
என்னோட ஆராய்ச்சிய continue பண்ணினேன்!
அடுத்து என்ன பண்ணலாம்-னு யோசிச்சுக்கிட்டே master-plan போட்டேன்..
பேனா-வ கீழ போடுற மாதிரி sound குடுத்து அவள திரும்ப வைக்கிறது-தான் திட்டம்

திட்டம்-லாம் super .. சரியாதான் பண்ணேன்.
ரெண்டு தடவை பேனா-வ கீழ போட்டும் பிரோயஜனம் இல்லாம போச்சு - பேனா nib ஒடஞ்சதுதான் மிச்சம்..!
அதுக்காக முயற்சிய விடலாமா? அடுத்த திட்டம் - "இருமல் + செருமல்"!
ஆனா அது இன்னும் மோசமா முடிஞ்சிடுச்சி - 
அவள தவிர class -ல எல்லோரும் திரும்பி பாத்தாங்க, sir -ம் சேர்ந்து :(

முயற்சி எல்லாம் தோல்வி-ல முடிஞ்சி என்னடா பண்றது-னு நகத்தை கடிச்சிட்டிருந்தப்போ.. 
சொன்னா நம்ப மாட்டீங்க - அது நடந்தது!
'என்ன? - அந்த பொண்ணு திரும்பி பார்த்தாளா'-னு கேட்கறீங்களா?
அதான் இல்லை.. கதை வேற மாதிரி போயி முடிஞ்சுது!

திடீர்னு அவ class -ல எந்திரிச்சி நின்னு sir -அ கூப்பிட்டா..
என்னடா-னு பார்த்தா - அவளுக்கு பேனா-ல ink தீர்ந்து போச்சு.. extra பேனா யார்ட்டயாவது இருக்கானு கேட்டா..!
அட.. இப்படி ஒரு சந்தர்ப்பமா-னு சந்தோஷத்துல கையை தூக்கிட்டேன்..
"வாங்கிக்கோ-மா"-னு சொல்லிட்டு, Sir board -க்கு போயிட்டாரு..

அவ என் பக்கத்துல வந்து நின்னு கையை நீட்ட - 
[ பக்கத்துல இருந்து பார்த்தத வச்சு மறுபடியும் சொல்றேன் - பச்சையும் சிவப்பும் செம்ம combination !! ]
இப்போ விட்டா அப்புறம் எப்போ பேசறது? 
நான் ஏதாவது பேசிடலாம்னு வாயை திறந்து ஒரு வார்த்தை வெளிய வர்றதுக்குள்ள.. 
என்னோட கையில இருந்து பேனாவ வாங்கிட்டு ஓடியே போயிட்டா!

ஆனா அங்கயும் ஒரு twist -
அடுத்த பத்தாவது நொடி அவ என்ன திரும்பி பார்த்தா..! 
உண்மைய சொல்லணும்னா 'முறைச்சா - கண்ணுலேயே எரிச்சா'..  :(
ஏன்-னு தெரிஞ்சதா உங்களுக்கு? - எனக்கும் late -ஆதான் புரிஞ்சது
பந்தா காட்டுனதுல பேனா nib முன்னாடியே ஒடஞ்சி போச்சே!

அன்னைக்கு அவ பண்ண ஒரே நல்ல காரியம்.. அந்த matter -அ sir -கிட்ட சொல்லாம இருந்ததுதான்!
அப்படி மட்டும் சொல்லிருந்தா, அவ்ளோதான்..
எழுதாத பேனா-வ குடுத்தது + எங்கிட்ட வேற பேனாவே இல்லாதது + இது வரைக்கும் நான் notes -ஏ எடுக்காதது - 
எல்லாமே தெரிஞ்சிருக்கும்! நல்லா வாங்கி கட்டிருப்பேன்! - 
ஆனா அன்னைக்கு அவ அப்படி பண்ணலை..!
அதானாலதான் இப்பவும் சொல்றேன்:
"ரெட்ட சட, சிவப்பு ரோஜா, பச்சை தாவணி' - ஒரு நல்ல combination !

இது வரைக்கும் நான் அவகிட்ட சொல்லலைனாலும் 
உங்க கிட்ட இப்போ சொல்றேன், கேட்டுகோங்க:

எந்த ரெண்டு colors  எதிரும் புதிருமா இருந்தாலும் -
அதை போடவேண்டியவங்க போட்டு 
அதை பாக்கவேண்டியவங்க பார்த்தா 
கண்டிப்பா இந்த கேள்வியே இல்ல!

=== ==== ===== ===== ===== ==== ==== === ==== ===== ===== ===== ==== ====

அவன் சொல்றது இருக்கட்டும்.. நீங்க என்ன சொல்றீங்க??

வாழ்க மகிழ்வுடன்!

Happy Diwali..!

Saturday, September 3, 2011

தங்கை - தொடரும் க(வி)தை

பார்த்து பார்த்து பாசமாய் பழகாவிட்டாலும்,
தானாக நடந்த சின்ன சின்ன நிகழ்வுகள்
இன்றும் ஜில்லென நினைவுகளை நனைக்க தவறுவதில்லை

அந்த நிகழ்வுகளைக் கொஞ்சம் திரும்பி பார்த்திட 
என் தங்கையுடன் ஒரு சின்ன பயணம்..


தவழ்கிற வயதில் பார்த்து ரசித்த அதே சிரிப்பு -
இப்பொழுதும் ஞாபகத்திற்கு வரும் தூக்கத்தில்..

'உனக்கு இந்த சட்டை நல்லா இருக்கு-ணே' - என்று
அவள் சொன்ன சட்டைவெளுத்துபோய் பல வருடங்கள் ஆயிருந்தாலும் -
இன்றும் வாரம் இருமுறையாவது போட்டு ரசிக்கிறேன்..

ஜன்னலோர பயணத்தில் அவள் கை காட்டி ரசித்த 
வெள்ளை கரும்பும், கம்பு தினையும் 
எனக்கு முதன்முதல் களவு கற்று கொடுத்தது..

அந்த இரவு மழையில் ஒடுங்கி தூங்கியிருந்த என்னை -
'அண்ணே, இடி இடிக்குது.. உள்ள வந்து தூங்கறியா? 
இந்த போர்வை-யவாவது வச்சிக்கோ'-என்ற வார்த்தைகள் 
மழையில் நனையாத என்னை அவளது மழலையில் நனைத்திருந்தது..

பேருந்து கூட்ட நெரிசலை பயன்படுத்தி நான் சேமித்த 
பயண சீட்டு காசு அத்தனையும் கொண்டு போய் 
சினிமா கொட்டகையில் கொட்டுவதற்கு முன்பு 
அதில் இரண்டு ரூபாயை மட்டும் சிவப்பு வளையலாக மாற்றி -
அவளின் தெத்துபல் சிரிப்பாய் சேமித்து வைத்தேன்..

வெயிலில் ஊர் சுற்றி இருவரும் வாடி வதங்கி நின்றபோது
சோடா வாங்கி தர சொல்லி, அதை தான் குடிக்கும் முன் 
'நீ முதல்ல குடிச்சுட்டு குடுண்ணே..' - என்று நீட்டியபோது 
தணிந்த தாகம் போல் இன்று வரை எந்த தருணமும் அமையவில்லை..

'அண்ணே, பரீட்சைக்கு போறேன்.. வாழ்த்து சொல்லி அனுப்பு-ணே' 
என்று அன்றைக்கு தொலைபேசியில் கேட்டபோது -
நேர்முக தேர்விற்கு காத்திருந்த பதட்டம் கூட என்னுள் காணாமல் போயிருந்தது..

எல்லா தடங்களையும் இங்கே பதிவு செய்ய இதயம் முயன்றாலும்
கண்களில் வானிலை சரியில்லாமல் தடை போடுகிறது..

காலங்கள் கடந்தாலும்..
இப்பொழுதும் தொலைபேசி குரலில் பார்க்கிறேன் அந்த செல்ல சிரிப்பை..
அவளது குழந்தையின் மழலை சிரிப்பிலும் கூட..

ஒவ்வொரு பதிவும் என்றென்றும் அழியா கவிதை..
நான் முடியும் வரை தொடரக்கூடிய தொடர் கதை..!

வாழ்க மகிழ்வுடன்,
Definitely it is NOT my own experience and it cannot be too - rt?
Almost every post is the same way - Stealing others' waves and capturing it here!
Got a good chance to prove it so, for those who did not believe :)

Monday, June 6, 2011

தினம் தினம் - அதே நேரம்

தினம் தினம் ஒரு தரமாவது மொக்கை போட்டு தூங்குவது என்று 
உத்திரவாதம் கொ(எ)டுத்து கொண்ட நேரம்

இன்று மட்டும் இன்னும் அழைப்பு வரவில்லையே 
நாளை விசாரிப்போம் - என சிந்தனையில் தூங்கிய நேரம் 

சில பல நாட்கள் ஆயிற்று அடுத்த வாரம் மறக்காமல் 
கண்டிப்பாக பேசுவது - என உறுதிமொழி எடுத்த நேரம் 

 வாரங்கள் வந்து வந்து போனாலும், பேசி மொக்கை போட 
வரும் ஞாயிறு அன்று நிமிடம் ஒதுக்கிட திட்டம் தீட்டிய நேரம்

கடைசியாக நடந்த பழைய உரையாடலின் முற்று புள்ளியை ஆராய்ந்து
கொஞ்சம் அதை முறைத்து விட்டு தூங்கிய நேரம்

இப்பொழுதெல்லாம் அந்த நிமிடங்கள் காணாமல் போனதாக
உச்சந்தலை மின்விசிறியிடம் முறையிட்ட நேரம்

அலுவலக வேலைகள் அதிகமாக இருக்கலாம் அல்லது வேறு ஏதாவது 
உரிய காரணங்கள் இருக்கலாம் - என தீர்ப்பு எழுதிகொண்ட நேரம் 

ஆயிரம்தான் இருந்தாலும் என்றும்-எப்போதும் விட்டுக்கொடுக்காமல் பேசும் மனம், 
கொஞ்சம் ஆழ்ந்து ஆராய்ந்து அலசி பார்க்க சொல்லும் நேரம்

"அதே நேரம்" - மீண்டும் மீண்டும் - தினம் தினம் -
ஆனால் சிந்தனைகள் மட்டும் கண்டிப்பாய் மாறும் - மாறும்

வயதுகள் போட்டி போட்டு முந்திக்கொண்டு ஓடினாலும் 
வார்த்தைகள் மனதிற்குள்ளேயே முடங்கிப்போய் 
பாரம் ஆக்கி விட்டது நம்மை..

நம்மை நாமே லேசாக்கி கொள்ள - 
முடங்கிய வார்த்தைகளைக் கொஞ்சம் சிதற விட -
எடுத்த முயற்சியாக இருக்கட்டும் இந்த - "தினம் தினம் - அதே நேரம்".

வாழ்க மகிழ்வுடன்,

Tuesday, January 11, 2011


பச்சை மரத்தின் கீழ் நின்று உயரே நிமிர்ந்து பார்த்து, இனியும் இவ்வளவு சுகம் உண்டோ என நினைத்தபோது, மணி சரியாக காலை பத்து என்றது. எட்டு மணி முதல் என்னுடன் கம்பெனி கொடுத்த காக்கைக்கு கூட கொஞ்சம் சலிப்பு தட்டியிருந்தது. காக்கைக்கு தெரியுமா காத்திருப்பினில் உள்ள சுகம்?


மணி பத்தரை தொட்டபோது, காற்று அங்கே கொஞ்சம் என்னை தொட்டு திருப்பியது. அட, என்ன அதிசயம் - காற்றுக்குகூட என்னுடைய தூக்கத்தின் தூரம் தெரிந்திருந்தது. அதோ என்னுடைய காத்திருப்பின் முற்றுபுள்ளி கூப்பிடு தூரத்தில்.
சட்டென்று கவனித்தேன், தூரத்தில் நெருங்கும் அவள் முகத்தில் ஒரு பதட்டம். சற்றும் ஒத்துபோகாத அந்த முகமூடி இதுவரை அவளிடம் பார்த்ததில்லை. இரண்டரை மணி நேர காத்திருப்பு களைப்பு காணாமல் போய், எனக்குள் கவலை வந்து ஒட்டி கொண்டது. அதை கொஞ்சம் கூட்டி கும்மாளம் போடுவதில் இந்த மரத்திற்கு என்ன ஆனந்தமோ தெரியவில்லை - அங்கு வெளியே திமிறி படர்ந்திருந்த வேர் அவள் காலை பதம் பார்த்து விரலுக்கு சாயம் போட்டு முடித்தது. அதை கொஞ்சமும் கண்டு கொள்ளாத
அவளின் கண்கள் என்னுள் ஏதோ விபரீதத்தை எதிரொலித்தது - ஒரு வேளை கவனம் முழுதும் குவித்து கவலை பட இதை விட ஏதோ ஒன்று பெரிதாக உள்ளதோ?!
'அப்படி ஒன்றும் இருக்காது' என்று எனக்குள் மனதை தேற்றி கொண்டேன்..

அந்த கடைசி சந்திப்பின் முதல் வார்த்தை இப்படிதான் ஆரம்பித்தது -
'ஏய், பாத்து..'
'ம்.. பரவாயில்ல..'
'வலிக்குதா.. ஹாஸ்பிடல் போலாமா?'
'இல்ல, வேண்டாம்.. மனசில வலி இருக்கும்போது காயம் வலிக்காது'

யாரோ என்னை தூக்கி பள்ளத்தில் போட்டதாக ஒரு சறுக்கல் என் மனதிற்குள்..

'என்ன ஆச்சு? எதுவும் பிரச்சினையா? நான் இன்னைக்கு ஒரு முக்கியமான ஒரு விஷயம் சொல்லலாம்னு வந்தேன்.. ஆனா நீ ஏன் இப்படி பேசற?'
'ம்.. நானும் நேத்து நடந்த ஒரு முக்கியமான விஷயம் பத்தி கடைசியா சொல்லிட்டு போயிடலாம்னுதான் வந்தேன்'
'ஏன் இப்படி பேசற? என்ன ஆச்சு நேத்து? வீட்ல யாருக்கும் எதுவும்......?'
'இல்ல.. அது.. நான் கண்டிப்பா சொல்றேன்.  இப்போ வேணாம். நான் உணர்ச்சிவச பட்டுடுவேன். நீ கூப்பிட்ட காரணம் சொல்லு'
'ம். நான் ஒரு சந்தோசமான விஷயம் பேசலாம்னு வந்தேன். ஆனா நீ இருக்கற நிலமையில எனக்கு எப்படி சொல்றதுன்னு தெரியல.. இன்னொரு நாள் சொல்றேன்'
'என்னை விடு.. இது நிரந்தரம். ம்ம்ம்.... சரி. எதை பத்தின்னு மட்டும் தெரிஞ்சுகலாமா?'
'ம்.. நேத்து நீ கேட்டதுக்கான பதில்தான்..! நான் யோசிச்சு பார்த்தேன், எனக்கும் சரிதான்னு தோணிச்சு.. அதான் உங்கிட்ட அதை பத்தி.......'

பேசி கொண்டிருக்கும்போதே என் உதடுகளை அடைத்த அவளது விரல்கள், எனது குரலை தொண்டைக்கு அடியில் ஆழமாக குழி தோண்டி புதைத்தது. எனது சுற்றும் உலகம் சற்று வெற்றிடமாய் மாறி எனது இதய துடிப்பை ஒவ்வொரு தசை செல்லிற்கும் ஏற்றி என்னை திணற செய்தது..

'இல்ல.. தயவு செஞ்சி அதை பத்தி இனிமே பேச வேண்டாம்' - அவளின் குரல் கண்ணீரில் கரைந்து சன்னமாய் ஒலித்தது - என்னை சல்லி சல்லியை உடைத்தது.
உடைந்த என்னை விட்டு விட்டு, அவளின் அடுத்த வார்த்தைக்காக சிலையாய் தவம் நின்றேன்.

'நேத்து இருந்த நான் இப்போ நானா இல்ல.. நிறைய மாறிடுச்சி. ஒரே நாள்ல எல்லாமே மாறிடுச்சி..'

கட கட-வென சொல்ல ஆரம்பித்தாள் அவளின் கண்ணீரின் வேகத்தில்..

'நேத்து சாயங்காலம் நடந்த ஒரு விபத்து என்னோட வாழ்க்கைய அப்படியே மாத்தி போட்டுடுச்சி.. என்னோட அக்காவும் அத்தானும்..'

அவளால் தொடர முடியவில்லை.. இருந்தும் கண்களை மறைத்து விட்டு தொடர்ந்தாள்..

'...இப்போ நான் என்னை பத்தி யோசிக்கற நிலமையில இல்லவே இல்ல. எனக்கு இப்போ இருக்கற ஒரே கடமை என்னோட அக்கா குழந்தைங்கள பாத்துக்கறது மட்டும்தான்.. அதனால என்னை தயவு செஞ்சி வேற எதுவும் கேக்காத..'

சொல்லி விட்டு வந்த அதே பாதையில் வேகமாக விரைந்தாள்..  இன்னும் என்னால் நம்ப முடியவில்லை.. ஒரு வேளை இது கனவாக இருந்தால் இனி அந்த இரவு தூக்கத்தை அப்போதே தூக்கில் போட்டிருப்பேன்.. சில சமயங்களில் நனவு, கனவை விட கொடுமையானது.

சோகம், கவலை, விரக்தி - இவைகளில் எதுவுமே இல்லாமல் ஒரு வெற்றிட காத்தாடி போல் மெதுவாக எங்கேயோ நடந்தேன்..

நானும் யாருமே அறிந்திராத கடவுளுக்கு மட்டுமே தெரிந்த உண்மையை அறியாமலே இருக்க ஆசைப்படுகிறேன் -
அந்த நாளின் முந்தைய கடைசி மாலைபொழுது - அவள் என்னிடம் காதல் சொன்ன தருணம் - நான் அவளை சந்தித்த அந்த மின்னும் நிமிடங்கள்- அவள் என்னிடம் நெருங்கி வந்து சொன்ன அந்த அழகிய சொற்கள், அந்த சொற்களில் பட்டும் படாமல் தெறித்த அந்த காதல் - எந்த ஆண்மகனுக்கும் வெட்கம் கற்றுத்தரும் அந்த தருணம், ஆகாயத்தில் குருவிகளை விஞ்ச துடிக்கும் இறக்கை கட்டிய மனது - அத்தனையும் ஆசுவாச படுத்த நான் எடுத்த ஒரு ஆயுதம்தான் தண்ணீர். பச்சை தண்ணீர் போலவேதான் என்றாலும் என்னை இன்னொரு உலகத்திற்கு இலவச இணைப்பாகவே அனுப்பி வைக்கும் மருந்து.. அன்று குடித்து விட்டு மொட்டை மாடியில் இருந்து தூக்கி போட்ட அந்த பாட்டில் என் காதலை ஒட்டு மொத்தமாக நொறுக்கி செல்லும் என்பதை நான் அறிந்திருக்கவில்லை. ஆம், அதுதான் அவளது அக்காவை விபத்திற்கு உள்ளாக்கியிருந்தது. எனது காதலுக்கும் அதுதான் முடிவு கட்டியிருந்தது..
இதை இன்று வரை உணராமல் உயிர் வாழ்கிறேன்.. எதையோ விற்று எதையோ வாங்கிய கதை..

ஒரு வருடம் ஓடிபோயிருந்தது.. இருந்தும் எனது காயங்கள் மட்டும் இன்னும் ரணமாய் -

இன்று -
நண்பர்கள் என்னை கட்டிபிடித்து காதருகில் புது வருட வாழ்த்து சொன்னபோதுதான் நினைவிற்கு வந்தது இன்றோடு நானும் என் பாட்டிலும் நொறுங்கி ஒரு வருடம் ஆகிவிட்டதென்று..

இன்று மட்டும் நான் அந்த கடைசி சந்திப்பு நடந்த பூங்கா பக்கம் போகவே கூடாதென புது வருட ஆரூடம் எடுத்தேன். இதற்காக நண்பர்களுடன் வெளியூர் பயணம் போகவும் ஒப்பந்தம் போட்டேன்..

என்னுடைய பாவம் எனக்கு தெரியாமலே என்னை தொடர்ந்ததோ என்னவோ தெரியவில்லை.. நான் பின்னால் உக்கார்ந்து சென்ற பைக்கிற்கு நேரம் சரி இல்லை.. படுத்து விட்டது நடு வழியில்.. பற்றாகுறைக்கு மழை வேறு புதுவருட கொண்டாட்டதிற்கு சரியாக பூமிக்கு வந்து சேர்ந்தது.. எனது அதிர்ஷ்டம் அல்லது துரதிஷ்டம் - நாங்கள் ஒதுங்கிய இடம் அதே பூங்கா.. அதே பச்சை மரம்..!

ஏதோ.. உலகத்தில் இருக்கும் தைரியத்தை எல்லாம் திரட்டி கொண்டு, கண்களுக்குள் தடுப்பு அணை போட்டு காத்திருந்தேன் மழை நிற்பதற்காக...

அப்போது -
திடும்-என சத்தம் கேட்டு திரும்பினேன்.. பாவம் ஒரு பெண் கையில் குழந்தையுடன் அதே மரத்தில் அடி பட்டிருந்தாள். கொஞ்சம் மரத்தின் மேல் கோபம் வரத்தான் செய்தது..
என்னுடைய அவளும் இந்த நிலையில்தானே இப்போது இருப்பாள் என மனதில் நினைத்து கொண்டேன்..
அந்த கணம், என்னையும் அறியாமல் அந்த பக்கம் திரும்பி நின்றிருந்த பெண்ணிடம் சொன்னேன் - 'பாத்துங்க'
'ம்.. பரவாயில்ல..' - எப்போதும் பரிட்சயமான அந்த குரல் என்னை தூக்கி வாரி போட்டது..
அவள் தான்.. அவளேதான்..
அவளும் தாடிக்குள் ஒளிந்திருந்த என்னை அடையாளம் கண்டுகொண்டுவிட்டாள்..
நான் அவள் கண்களை பார்த்தேன்.. சற்று குனிந்து அவள் கையில் இருந்த குழந்தையையும் பார்த்தேன்.. வார்த்தைகள் உள்ளேயே ஒளிந்து கொண்டு வெளியே வர மறுத்தன..

அவள்தான் ஆரம்பித்தாள்-
'ஏய்.. நீயா இங்கயா?? எப்படி இருக்க? எவ்ளோ நாள் ஆச்சு உன்ன பார்த்து.. நான் இங்க உன்ன பாப்பேன்னு நெனச்சி கூட பாக்க்கல.. எங்க போயிட்ட நீ?? எத்தன நாள் உன்ன இங்க தேடிருப்பேன் தெரியுமா? இன்னும் கூட என்னால நம்பவே முடியல, நான் உன்ன ..................................'

அவள் பேசி கொண்டுதான் இருந்தாள்.. இருந்தும் என் மூளை அவளது கேள்விக்கு பதில்களை தேடவில்லை.. மாறாக என் உள்ளத்திற்குள் ஒரு வெற்றிடத்தை உருவாக்கி கொண்டிருந்தது..
நான் மெல்ல கையை அசைத்து அந்த குழந்தையை தொட்டு பார்த்தேன்..

அவள் தொடர்ந்தாள் - 'என்ன இப்படி பாக்கற? அக்கா பையன்.. நல்லா வளர்ந்துட்டான்ல? அக்காவும் அத்தானும் கூட இப்போ நல்லா தேறிட்டாங்க.. வேலைக்கெல்லாம் போக ஆரம்பிச்சுட்டாங்கன்னா பாரேன்..'

இப்போது அந்த வெற்றிடம் முழுதும் ஒரு பட்டாம்பூச்சி கூட்டம்..

மீண்டும் அவளே தொடர்ந்தாள் -  'அப்புறம், இன்னும் உனக்கு கல்யாணம் ஆகலைல?'
நான் தலையை மட்டும் அசைத்தேன்..

'அப்போ, எப்போ வீட்ல வந்து பேசற?'

பட்டாம்பூச்சி கூட்டம் அத்தனையும் இப்போது உள்ளேயிருந்து தூக்கி பட்டம் போல் என்னை உயரே பறக்க விட்டிருந்தன..!

சுதாரித்து கொண்டு வெளியே சிதறிய என் வார்த்தைகள் -
'கால்ல அடிபட்டது வலிக்குதா.. ஹாஸ்பிடல் போலாமா?'
'இல்ல, வேண்டாம்.. மனசில சந்தோஷம் இருக்கும்போது காயம் வலிக்காது'

வாழ்க மகிழ்வுடன்,

Nimalkumar Blog Index

Nimalkumar Blog Page Footer